Lanzarote

Wczorajszy dzień poświęciliśmy na wycieczkę na Lanzarote. 

Pobudkę mieliśmy w środku nocy (uwierzycie, że mieliśmy wstać o 5?!) a następnie czekał nas miły rejs statkiem. Osoby posiadające chorobę morską nie musiały się obawiać, ponieważ prom płynął z zawrotną prędkością – już po 20 minutach byliśmy na gorącej wyspie.

Pierwszym miejscem, które odwiedziliśmy była jedna z winnic znajdująca się na wyspie, która urzekła nas niezwykłym sposobem uprawy winorośli. Jeśli zastanawiacie się w jakim celu układa się kamienie w kształt księżyca wokół winorośli to jak się okazało, odpowiedź jest bardzo prosta. Te nieskomplikowane „budowle” chronią rośliny od wiatru oraz przed wysuszeniem.

W winnicy mieliśmy okazję uczestniczyć w degustacji trzech rodzajów win- białe słodkie Malvasia, czerwone wytrawne Malvasia oraz białe słodkie Moscatel. Nam białe Moscatel zasmakowało aż tak, że trzy butelki wrócą z nami do Polski. W końcu wino jest jednym z symboli Hiszpanii.

Po degustacji ruszyliśmy w kierunku północy wyspy. Po drodze mijaliśmy białe domy, które stały się znakiem rozpoznawczym wyspy. W przeszłości malowano je wapnem, ponieważ podczas deszczu ( który pada tylko 20 dni w roku) woda spływała do przydomowych zbiorników, które były jedynym źródłem wody pitnej na wyspie, a wapno powodowało, że woda nie musiała być w żaden sposób dodatkowo oczyszczana i nadawała się do picia. 

Obecnie by zachować charakterystykę wyspy oraz zachować jej specyficzny klimat, wprowadzono przepis nakazujący utrzymanie kolorystyki elewacji w jasnych tonacjach- białej, kremowej i beżowej.

Kolejnym przystankiem była jaskinia zaprojektowana przez Cesara Manrique. Prz wejściu „przywitał” nas ogromny krab, który jest symbolem jaskini na cześć białych, ślepych krabów żyjących w jej wnętrzach. 

Po przejściu jaskini czekało na nas miejsce tak niewyobrażalnie piękne, że zdjęcia stamtąd będziecie oglądać kilka razy.  Mnie najbardziej urzekła pochylona palma, przeźroczysta woda i błękit odbijający się z niej.

Ostatnim etapem naszej wyprawy było odwiedzenie Parku Narodowego Timanfaya. Niedowiarkowie na pokazie geotermicznym mogli przekonać się jakie siły natury drzemią w rozgrzanej ziemi Lanzerote.  Już 20 cm pod powierzchnią ziemi temperatura sięga 80 stopni Celsjusza, a 4 metry pod ziemią temperatura wynosi aż 250 stopni Celsjusza.

Tuż obok gejzerów, gdzie znajduje się restauracja o piekielnej nazwie „El diablo”, razem z moją towarzyszką Edith, miałyśmy okazję uczestniczyć w „barbecue” na wulkanie. Nie wiemy jak smakowały udka, które pozowały z nami do zdjęć, ale na pewno był to największy grill jaki widziałam. 

Na sam koniec rozpoczęliśmy godzinny przejazd po szlakach parku narodowego dzięki czemu mieliśmy okazję zaobserwować wulkany, które w XVIII wieku spustoszyły blisko ¼ wyspy. 

Dzięki zaoszczędzonemu czasowi, mogliśmy zobaczyć jeszcze, jedną z lagun znajdujących się na wyspie.

W drodze powrotnej stęsknieni za wi-fi zaczęliśmy przeglądać nasze blogi, fanpage i poczty, by nadrobić zaległości z całego dnia.

pics by Adi for ITAKA